Nie mów mi…

Nie mów, że kochasz,
że jestem ci bliska.
Twój dom już od lat w ruinie.
Gdzie twoja troska
i słowa wsparcia?
Gdy ja z tęsknoty ginę…
Jeśli chcesz wrócić,
teraz to uczyń,
nim wszystko w pył przeminie…
bo życia chwile-
niczym motyle.
Wróć więc i bądź tutaj
przy mnie.

Nie mów mi

Nie mów, że kochasz,

że jestem ci bliska.

Twój dom od lat już w ruinie.

Gdzie twoja troska

i słowa wsparcia?

Ja- na modlitwie wciąż tkwię.

Jeśli chcesz wrócić,

teraz to uczyń,

nim wszystko w pył przeminie…

bo życia chwile-niczym motyle.

Wróć więc i bądź tutaj

przy mnie

Janina Halagarda

O Janina Halagarda

Nauczycielka i blogerka Autorka książek dla dzieci: "Koszyczek Mańki", Zimowe całusy", "Malowane fraszki". W pracy twórczej pomaga jej pies "Dżeki".
Ten wpis został opublikowany w kategorii Poezja, Wiersze dla Was i oznaczony tagami , , , , , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

7 odpowiedzi na Nie mów mi…

  1. Wiem, że za bardzo się zrymowało …i może jest zbyt monotonnie- , tak jest, jak i te rymy:)

  2. ~Krysia pisze:

    Mnie się bardzo podoba 🙂

  3. Anonim pisze:

    Bardzo mądre słowa ,tylko czy trafią do tych co trzeba.Jest dokladnie tak jak czasem w życiu,Pozdrawiam.

  4. Aż mnie dreszczyk przeszedł nad życiowością…

  5. ~Armanda pisze:

    Myślę, że to jest wiersz uniwersalny – może się z nim utożsamiać wiele osób, które za kimś tęsknią.

  6. No i o to chodzi:) A Ty też masz fajny blog,bliski moim myślom,. Pozdrawiam serdecznie

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *